Τα έχουμε ήδη πει! Τα έχουμε ήδη γράψει! Τι νόημα θα είχε να τα ξαναγράψουμε χωρίς να καταντήσουμε προβλέψιμοι, βαρετοί και εν τέλει γραφικοί;
Άγνοια; Αδυναμία; Ανικανότητα; Μαθησιακές δυσκολίες; Παράταση των ορίων συνταξιοδότησης; Υπερφίαλη εγωπάθεια;
ΒΛΑΚΕΙΑ;;;;
Ποσώς μας ενδιαφέρει. Το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.
Η ομάδα νοσεί....οι θεράποντες αδυνατούν.
Δυστυχώς, αργά αλλά σταθερά και με αξιοθαύμαστη συνέπεια, μετατρεπόμαστε σε γελωτοποιό του πρωταθλήματος. Όποιος ψάχνει επειγόντως 3 βαθμούς ξέρει πια, που θα τους βρεί, άκοπα και σίγουρα.
Crimson Salvation parade (κι απο το 1' ως το 90' endless masquerade)
Δυστυχώς δεν υπάρχει πάτος. Η πτώση συνεχίζεται. Ως που; 'Αγνωστο σε κάποιους, εφιαλτικά γνωστό σε μας.
Θα το παλαίψουμε. Εμείς!!! Μόνοι μας!!!
Και χρέος μας είναι και το δρόμο τον έχουμε ξαναδιαβεί.
Το μόνο που μας τρώει, είναι η σκέψη ότι, στην πόλη που γεννήθηκε και μεγαλούργησε ο θρυλικός Γκουσγκούνης, στην πόλη που για δεκαετίες ο μόνος νόμος ήταν το "καλώς τα, τα πουλάκια μου! δε βλέπω την ώρα να .....", πλέον βασιλεύουν τα φρύδια του Καράμπελα.
Για την ιστορία: ΑΕΚ-ΑΕΛ 3-1
ΑΕΚ (Μπάγιεβιτς): Καράμπελας, Σάχα, Αραούχο, Μαϊστόροβιτς, Γκέντσογλου, Γιαχάγια (46’ Νέμεθ), Καφές, Μαντούκα, Χέρσι (66’ Γεωργέας), Σκόκο (77’ Γκερέιρο), Μπλάνκο.
ΑΕΛ (Ουζουνιδης): Μάλαρτζ, Μπουκουβάλας, Βενετίδης, Νταμπίζας, Ντέλσον (39’ Μετίν), Σίμιτς (41’ Κυριακίδης), Ρομέου, Ιγκλέσιας, Μελίσσης, Κατσιαρός (64’ Γιαννακόπουλος), Αμπουχαντζίρα.
