Παίκτες νωθροί κι αδιάφοροι,δίχως πάθος και δίψα για διάκριση, δίχως θέληση για νίκη, δίχως όλα όσα κάνουν έναν αθλητή να αισθάνεται ζωντανός.
Προπονητής που τρέμει το δημιούργημά του και το εμπιστεύεται τόσο, που αρνείται πεισματικά να προσπαθήσει έστω, να παίξει κάτι που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε με πληθώρα καλής θέλησης, επιθετικό ποδόσφαιρο. Μια βαρετή ομάδα που αδυνατεί να δημιουργήσει, μία έστω, ευκαιρία, σε ενα ολόκληρο ημίχρονο, σε αγώνα με ομάδα υποδεέστερης κατηγορίας. Μια ομάδα που οφείλει να σε πληρώνει γιά να παρακολουθείς τους αγώνες της.
Δηλώσεις, πολλές δηλώσεις, τινές βαρύγδουπες, όπως εκείνες για διακοπές και συμβολαίων. Εζήλωσαν φαίνεται εκείνο το αλήστου μνήμης "αν το δηλώσεις μπορεί να το σώσεις". Αλλά το μόνο που φαίνεται να σώνεται μέχρι στιγμής είναι ο διακαής προεδρικός στόχος. Η εξασφάλιση της παραμονής (πρώτα ο Θεός φυσικά, που ποτέ δεν καταλάβαμε γιατί να είναι με μας κι όχι με τον πανθρακικό ή με το λεβαδειακό π.χ., αφού αμαρτωλοί εμείς, αμαρτωλοί κι αυτοί) .
Ησυχαστήριο γαυροπαλαιμάχων που προωθεί στην πράξη την ανανέωση και το χτίσιμο μιας ομάδας που θα πρωταγωνιστεί τα επόμενα χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Σε τι ακριβώς, παίρνουμε μια γεύση επί των ημερών μας.
Γενικός που εκτός απο "κολλητός" και Λαρισαίος και Οπαδός, όπως περιχαρώς μας διαβεβαίωναν οι ντόπιοι ραδιοτηλεοπτικοί προσφάτως, είναι επίσης και αόρατος και οπαδός του, ούτε φωνή ούτε ακρόαση. Στα δύσκολα φυσικά..... γιατι στα εύκολα και pick n' roll και mismatches και screen και alley-oop και buzzer beater βεβαίως βεβαίως.
Α! Και "Πρόεδρος" που φαίνεται ότι ολοκλήρωσε ότι ίσως προσδοκούσε και ότι ίσως σκόπευε με την έλευσή του εδώ. Καιρό τώρα δείχνει να μην τον απασχολεί τίποτα άλλο, απο την εκπλήρωση της φημολογούμενης, ως προς το ύψος των εκατομμυρίων της, υφυπουργικής υπόσχεσης, ανεξαρτήτως προσώπων και κυβερνώσας παράταξης. Πάνε κι οι ******(μας συγχωρείτε αλλα μας διαβάζουν και κυρίες) πάνε κι οι ενδοφλέβιες εγχύσεις φρονήματος κι οπαδοσύνης.
Μας έμεινε η συνεχής κερδοφορία και τα μικρομεσαία μεγέθη. Κι οι πετυχημένοι παικταράδες φυσικά, απο τα πανέρια με τα CD's των μανατζαραίων (ακόμα και του κυρ Μπότου περιλαμβανομένου) αφού εμείς οργάνωση, ανίχνευση και εντοπισμό των πραγματικά απαραίτητων δεν καταδεχόμαστε να κάνουμε. Κοστίζει η ρημάδα και τώρα που κοτζαμάν γηπεδάρα χτίζουμε δεν είναι να μπαίνουμε σε άλλα έξοδα, παρεκτός που τέτοιες φραγκολεβαντίνικες αηδίες δεν καταδεχόμαστε κιόλας να κάνουμε. Κι άλλωστε, όπως μας λέγανε οταν ήμαστε μαριδούλα και χαζεύαμε τους πάγκους στο παζάρι, "Πάρε τώρα μικρέ. Μεγάλη ευκαιρία. Απο δεκαπέντε φράγκα, τρία τάλιρα"
Πετυχημένος διαχειριστής της ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρίας με τον διακριτικό εμπορικό τίτλο Αθλητική Ένωσις Λαρίσης. Ο πλέον πετυχημένος της ιστορίας της μάλιστα. Και ίσως άλλος να μην περάσει σαν αυτόν.
Αλλά Πρόεδρος της ΑΕΛ, ούτε για μια στιγμή!
Ρεντικότες*.... όλοι τους!!!
Και για την ιστορία, Ολυμπιακός Βόλου - ΑΕΛ 2-1. Ποιοί έπαιξαν, ποιοί σκόραραν δεν έχει σημασία. Πάει καιρός, που το στήσιμο στου Γουδή, χρησίμευε σε κάτι. Η λήθη της παρουσίας τους, είναι η μόνη συμπεριφορά που τους αρμόζει.
Υ.Γ. ντροπή, εξευτελισμός, ταπείνωση, φιλότιμο, συγγνώμη**.
* Στην ελληνική αργκώ: το χοντρό ρεζίλι, κράμα του ρεντίκολο και της ρόμπας. Ηχητικά συνδυάζει και την «κότα» με την έννοια του δειλού.
Kυριολεκτικά σημαίνει το πανωφόρι της ιππασίας (riding coat) και στην Ελλάδα χρησιμοποιείτο ως άλλη λέξη για κάποιο είδος ελαφρού πανωφορίου, κάτι σαν άνορακ, καμπαρντίνα κλπ.
**Λέξεις της αρχαίας ελληνικής που ελάχιστα χρησιμοποιούνται στις μέρες μας λόγω άγνοιας της έννοιάς τους. Ομιλούνται σε ελάχιστες νησίδες της ελληνικής επαρχίας, όπως η Κάτω Ραχούλα. Τείνουν να εξαφανιστούν απο την καθομιλουμένη.
