Η ζέστη παράφορη, η ατμόσφαιρα αποπνικτική, η συγκίνηση έντονη για τον αποχαιρετισμό στον Παναγιώτη.
Η τελευταία "πρώτη" αγωνιστική στο θρυλικό Αλκαζάρ κι ο κόσμος παρών, παρά τις αντίξοες για παίκτες και θεατές συνθήκες και με δεδομένη την οικονομική κρίση .
Ο αγώνας ήταν μέτριος, κάτι λογικό και αναμενόμενο, αφού ούτε οι ομάδες έχουν φτάσει στον επιθυμητό βαθμό ετοιμότητας, ούτε οι συνθήκες επέτρεπαν την διατήρηση της πρασπάθειας των παικτών επί μακρόν.
Οι γρήγοροι επιθετικοί του ατρομήτου δημιούργησαν αρκετά προβλήματα στο κέντρο της άμυνάς μας, αλλά ήταν ανούσιοι στην τελική προσπάθεια.
Όμως η καλύτερη σε ομαδικό και ατομικό επίπεδο ΑΕΛ, είχε τους παίκτες εκείνους, των οποίων η προσωπικότητα ήταν αρκετή για να μετατρέψει μια ανώδυνη φάση σε γκολ κι έτσι η νίκη ήρθε με τον συνδυασμό Βενετίδη και Κουζέν στο 77ο λεπτό.
Στα αξιοθέατα του αγώνα κι ο γραφικός προπονητής της περιστεριώτικης ομάδας, που δεν μπορει να χωνέψει ακόμα ότι, η καλύτερη στιγμή της προπονητικής του πορείας, ήταν, είναι και θα είναι, αυτή που του προσέφερε η ΑΕΛ. Παρά τις φιλότιμες προσπάθειές του, κανείς δεν ασχολήθηκε μαζί του κι αυτό τον έκανε έξαλλο, κάτι που φάνηκε και στις δηλώσεις του μετά τον αγώνα.
Στα θετικά, εκτός της πολύτιμης νίκης και η εξασφάλιση της απαιτούμενης ηρεμίας, ώστε η ομάδα να δουλέψει χωρίς πίεση το επόμενο δεκαπενθήμερο και να παρουσιαστεί καλύτερη στον επόμενο εντός έδρας αγώνα με την Καβάλα.
Το θετικότερο όλων, αυτή η διάχυτη αισιοδοξία που επλανάτο πάνω απο τις κερκίδες του Αλκαζάρ.
Φέτος, κυριολεκτικά, ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ.
ΑΕΛ: Βιέρα, Νταμπίζας, Ταυλαρίδης (72’ Ταλ), Βενετίδης, Βελάσκο, Ιγκλέσιας, Ρομέου, Μετίν, Πούρι, Μπλάζεκ (57’Κουζάν), Μακίνουα (65’ Κανόμπιο).
Ατρόμητος: Μιχαηλίδης, Νάστος (86’ Σαγκανόφσκι), Μελισσάς, Μπαζίνσκι, Σαμπού, Νεμπεγλέρας, Καμαρά, Περόνε, Φαβάλι (80’ Τάτος), Σαρμιέντο, Καραγκούνης (59’ Καραλής).
Στο Στέλιο Καντώνια, στον άνθρωπο που η οικογένειά του οραματίστηκε και πραγμάτωσε τη Μεγάλη ΛΑΡΙΣΑ, στον άνθρωπο που συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες στιγμές της αγαπημένης μας ΑΕΛ, σ'αυτόν που μάθαμε να αποκαλούμε Πρωταθλητή Πρόεδρο και που μας έδωσε το δικαίωμα να απαντάμε περήφανα και να διατυμπανίζουμε την καθαρότητα και τη διαφορετικότητά μας σε ένα σαθρό και σάπιο κόσμο, δεν μπορούμε παρά να ευχηθούμε:
